introductie van POGGY

eerste stop: magic house, een pas geopende koffietent in de buitenwijken van de hoofdstad. het ruime interieur is bezaaid met originele kunstwerken, waaronder stukken van richard prince, jonas wood en masaomi yasunaga. klanten zitten in patchwork-fauteuils ontworpen door dr romanelli, nippen aan handgezette koffie en bewonderen het kunstwerk van dichtbij.

ept: er is hier een enorme hoeveelheid kunst. heb je favorieten?

poggy: "persoonlijk ben ik een groot liefhebber van barry mcgee en tom sachs. ik hou van barry mcgee omdat hij zijn kunst ontleent aan de skatecultuur. ik hou van tom sachs omdat zijn hoofd vol zit met behoorlijk wilde ideeën en hij houdt van de japanse cultuur - hij heeft theekommen en dergelijke gemaakt. het is fascinerend om te zien hoe anders de japanse cultuur kan zijn wanneer deze in het buitenland wordt geïnterpreteerd. ik ben een groot fan van die denkwijze."

de volgende plek op de lijst is verplaatsbaar: poggy's op maat gemaakte porsche 911. hij is erin naar magic house gereden, dus we gaan naar buiten.

ept: deze porsche is er een die je in 2025 met hen hebt ontworpen, naast je eigen capsulecollectie. kun je een paar van je favoriete specificaties delen? wat maakt hem zo speciaal?

poggy: "nou, de porsche 911 staat bekend om zijn r/r-indeling, wat betekent dat de motor achterin ligt, ook al is hij bijna 60 jaar oud; het ontwerp is vrijwel onveranderd gebleven, en dat is wat ik er zo geweldig aan vind. er was een tijd dat porsche probeerde het te veranderen, maar de vraag van fans was zo groot dat ze het gewoon hetzelfde hielden. hij ziet er ook min of meer hetzelfde uit - of het nu een model uit de jaren 70 is of van nu, hij is direct herkenbaar als een 911.

wat ik probeer te zeggen is dat - ik werk in de mode. het is leuk en gaat snel, met trends die elk half jaar veranderen, en je moet wel meegaan. ik heb vaak het gevoel dat het voorbijvliegt. maar bij de 911 is dat niet zo. hij is constant, en daar valt zoveel van te leren."

het rijden in de porsche brengt creativiteit in zijn dagelijkse routine.

"mensen praten over het 'oog van een skater', toch? terwijl skaters door de stad bewegen, zijn ze altijd op zoek naar goede plekken waar ze tricks kunnen doen. ze kijken op een andere manier naar het landschap, en hetzelfde geldt voor als ik in mijn 911 rijd. het is een handgeschakelde auto - geen automaat - dus tijdens mijn dagelijkse rit naar mijn werk merk ik dat het mijn creativiteit op de proef stelt. ik ben constant aan het nadenken over mogelijke manoeuvres om me op de weg te verplaatsen.

de afgelopen jaren zijn mode en autocultuur dichter naar elkaar toe gegroeid, en er zijn veel manieren waarop ze met elkaar verweven zijn geraakt. de tokyo auto salon is een evenement voor custom auto's dat elke januari autoliefhebbers van over de hele wereld naar japan trekt. het voelt als de auto-equivalent van de paris fashion week.

de custom car-cultuur zit diep geworteld - mensen zijn echt toegewijd aan het in originele staat houden van hun auto's en het behoud van de onderdelen. je zou kunnen zeggen dat de porsche 911 vergelijkbaar is met de levi's 501. ook al zijn de details door de jaren heen geëvolueerd, het blijven 501's. hetzelfde geldt voor de 911. ik zie een echte affiniteit tussen de 911 en mode zelf."

poggy had een paar ontwerpdetails in gedachten bij het ontwerpen van zijn porsche.

"ik heb het stoelpatroon, de interieurdetails en de kleur op maat laten maken," zegt hij, terwijl hij de deur opent om het interieur te laten zien. "dit patroon is dress mackenzie-tartan, dat in de jaren 70, het tijdperk waarin ik werd geboren, in porsche's werd gebruikt. voor de carrosserie koos ik een kleur die ze rond die tijd gebruikten."

"magnif heeft alles, van modetijdschriften die ik in de jaren 90 las tot modetitels en zelfs traditionele, klassieke herenmodetijdschriften. het is een schat aan inspirerende modebronnen.

tegenwoordig kun je bijna alles vinden door digitaal of met ai te zoeken, maar hier vind je hyperspecifieke modereferenties die verder gaan dan het internet. ik kom hier voor dat soort inspiratie. toen ik er laatst was, heb ik een oud exemplaar van 'last' meegenomen, een modetijdschrift over herenschoenen. ik kocht ook een originele tote bag, ze zijn erg leuk."

poggy loopt naar de toonbank om een tas te pakken en yasunori nakadake, de eigenaar van de winkel, springt bij.

"als je hem omdraait, zit er een plekje waar een tijdschrift uitsteekt, zodat je het logo kunt zien!"

poggy grinnikt en gaat verder.

"in japan ontstonden select shops in de jaren 70, toen Amerikaanse mode nog niet zo gebruikelijk was. ze speelden een grote rol bij het overbrengen van die cultuur. en daar bleef het niet bij - ze brachten ook mode uit Groot-Brittannië, Frankrijk en zo verder, en kozen alleen de beste items door een Japanse lens. voordat ik voor mezelf begon, werkte ik meer dan 20 jaar bij de Japanse select shop united arrows, dus ik kan waarderen hoe magnif modetijdschriften uit Frankrijk, Groot-Brittannië en Amerika heeft geselecteerd vanuit een specifiek Japans perspectief."

"neem nu amekaji: voor Amerikanen waren Levi's-spijkerbroeken geen modeartikelen, het was simpelweg werkkleding die je weggooide als ze oud waren, maar Japanners onderzochten dit en ontdekten een stijl, waardoor ze er iets modieus van maakten - de tijdschriften analyseerden cultuur uit het buitenland en gaven er een totaal andere betekenis aan, en verkenning werd niet beperkt door genre, zoals je hier zult zien. Tegenwoordig zijn er minder niche-tijdschriften, maar winkels zoals deze bevatten een berg aan aanwijzingen voor iedereen die wil gaan graven; en voor Japanners is het een geweldige plek om dingen te herontdekken waarvan je dacht dat je ze al kende."

Poggy heeft Ao Chochin, een eetcafé in Ebisu, uitgekozen als zijn laatste stop op de tour. We spreken daar af vlak voordat het opent. Yoshimaru, de bedrijfsleider van de bar, begroet ons hartelijk en geeft ons een zitplaats binnen terwijl hij de zaak inricht.

EPT: Wat is de gedachte achter Ao Chochin, Poggy?

Poggy: "De afgelopen jaren is het aantal platenbars - zowel in Japan als daarbuiten - aanzienlijk toegenomen. Ao Chochin gebruikt een van de oudste luidsprekers in Tokio. Hij komt uit een Amerikaanse theaterzaal uit de jaren 20. Het is erg gaaf dat er zo'n enorme luidspreker van hoge kwaliteit in deze kleine ruimte staat. Dat vind ik erg Japans. Blijkbaar zouden de ramen kapot springen als ze de luidspreker op vol volume zouden afspelen.

Soms, zelfs als platenbars erg kieskeurig zijn over hun geluidsinstallaties, zien ze andere aspecten over het hoofd, zoals drankjes, maar Ao Chochin is anders. Het wordt gerund door Akiyama, een gerenommeerd Japans [kaiseki] restaurant, ontworpen om te genieten van geweldig Japans eten [en drinken] terwijl je naar muziek luistert."

het eten is zo goed dat poggy geen vaste bestelling heeft.

"ik kijk wel welke ingrediënten [yoshimaru] die dag in huis heeft. hij kan bijna alles maken, en heel soms maakt hij zelfs sushi. ik heb gehoord dat hij vroeger sushichef was - zijn eten is heerlijk. als ik hier eet, voel ik me erg geïnspireerd.

stijl draait niet alleen om kleding - het gaat om de auto waarin je rijdt, de winkels die je bezoekt, de kunst waar je van houdt, enzovoort. al deze dingen vormen een persoonlijke stijl. als iemand die in een creatieve sector werkt, word ik constant geïnspireerd, elke dag opnieuw. daarom heb ik deze plekken uitgekozen - eerlijk gezegd voelt het alsof ze alleen in japan zouden kunnen bestaan."

het interview is voorbij en dit keer is het de beurt aan poggy om de vragen te stellen:

"maar goed, wat wil je drinken?"