MINIMALISME IS MEER DAN HET OOG ZIET
Seoul-gevestigde fotograaf Kim Tae Kyun, beter bekend als LESS, heeft enkele van de meest herkenbare gezichten van Korea gefotografeerd, met werk op de covers van Vogue, GQ, W Magazine en meer.
in zijn atelier in hannam-dong reflecteert hij op zijn filosofie en proces, voordat hij ons door de stad meeneemt om een project te delen dat nieuwe en onverwachte terreinen verkent. dit interview is oorspronkelijk in het Koreaans gevoerd en is vertaald.
in less atelier stroomt het ochtendlicht door de ramen naar binnen. de ene kant is een blanco canvas - kale betonnen vloeren en witte muren. de andere kant is bekleed met houten panelen en gevuld met knusse designbanken en ingelijste foto's. tegen de muur staat een boekenkast die overloopt van fotoboeken.
ept: vertel me over je vroegste herinnering aan fotografie.
less: ik denk dat ik voor het eerst in de middelbare school geïnteresseerd raakte in fotografie. nu ik er op terugkijk, was het gewoon voor de lol. ik nam gewoon de camera van mijn ouders mee naar huis en gebruikte hem als ik met vrienden rondliep of voor speciale gelegenheden zoals een reis of uitstapje. op dat moment voelden die foto's niet bijzonder betekenisvol voor me aan. maar later, toen ik ouder werd, naar de universiteit ging en me begon te verdiepen in esthetiek, keek ik nog eens terug naar die middelbare schoolfoto's. die beelden van mijn vrienden die gewoon zichzelf waren, niet geposeerd, in een ontspannen toestand, vrij vastgelegd - die kregen plotseling een compleet nieuwe betekenis. ik vroeg me af, wanneer ik foto's maak, wat probeer ik eigenlijk te zeggen? die nieuwsgierigheid leidde ertoe dat ik serieuzer ging nadenken over fotografie als beeldtaal, en hoe mensen via beelden communiceren.
we zijn in hannam-dong, in jouw prachtige studio. hoe heb je voor deze buurt gekozen?
ik woon al sinds mijn twintiger jaren in de buurt van itaewon (een wijk die aan hannam-dong grenst). veel van mijn vrienden woonden daar, dus natuurlijk heb ik een plek in de buurt gezocht. toen was er meer te doen. clubs, studio's van vrienden... zonder plannen te maken kon je gewoon ergens naartoe gaan en waren je vrienden al aanwezig.
toen werkte ik in een kelderstudio in gangnam. in die tijd gebruikten de meeste studio's een "horizon"-opstelling: een naadloze, witte, gebogen muur. met een witte achtergrond vul je het beeld voortdurend. dat vereist speciale belichting. je plaatst er iemand voor, verwijdert de schaduwen, en dat creëert dit zwevend effect. het is ontworpen voor dat soort gebruik. maar na 3, 4 jaar merkte ik dat ik steeds meer in conflict kwam met die omgeving. ik wilde dingen vastleggen zoals ze zijn, in plaats van voortdurend een scène te construeren.
dus begon ik te denken: ik heb een ruimte nodig die beter bij me past. ik begon te zoeken naar een informelere ruimte, een zonder horizonmuur; een plek waar ik de muren en de vloer vrijer kon gebruiken. het hoefde geen extreem hoge plafonds te hebben, maar wat natuurlijk licht zou fijn zijn. dus begon ik te zoeken in de buurt van hannam-dong en vond ik toevallig deze plek.
deze ruimte was vroeger een kantoor, verdeeld door tussenwanden, die ik heb verwijderd. de hele ruimte had ook een oude houten vloer, maar ik heb delen ervan verwijderd om twee aparte ruimtes te creëren, wat je nu ziet. met de witte muren en vloer kan ik op één manier fotograferen, en met de houten vloer kan ik op een compleet andere manier fotograferen. volgend jaar wordt mijn tiende jaar in deze studio.
"mensen ontmoeten op afspraak en mensen spontaan tegenkomen... dat is totaal anders. ik vind het fijn om ergens naartoe te gaan en rond te hangen met wie er toevallig is — onverwachte ontmoetingen. maar dat gebeurt eigenlijk niet meer. ik mis die tijd echt."
Je moet in die tijd veel veranderingen in Hannam-dong hebben gezien.
Er is veel veranderd. Vrienden zijn verhuisd, er zijn nu veel meer toeristen. En daarmee zijn er meer winkels, cafés en restaurants bijgekomen. Juist deze buurt is een winkelgebied geworden. De grootste verandering is echter dat de meeste van mijn vrienden zijn vertrokken. Vroeger kon je 's avonds rondlopen, een verlicht raam zien en denken: "Oh, iemand is er," en gewoon even binnenlopen. We zouden dan samen hangen en buiten praten. Dat was echt leuk. Mensen op afspraak ontmoeten en mensen spontaan ontmoeten... dat is compleet anders. Ik vind het leuk om ergens naartoe te gaan en met iedereen te hangen die toevallig daar is - onverwachte ontmoetingen. Maar dat gebeurt niet meer echt. Ik mis die tijd enorm.
We stappen op het terras uit en kijken uit over een rustige straat. Het plafond verheft zich enkele verdiepingen boven ons, terwijl de betonnen muur tegenover ons dienstdoet als achtergrond voor een verzameling planten, waaronder een boom die tot helemaal bovenin reikt.
dit terras is geweldig.
dit was vroeger leeg. die planten. die heb ik zelf geplant. ze zijn nu ongeveer 10 jaar oud. ze zijn veel meer gegroeid dan ik had verwacht. en ze blijven zich uitstrekken.
je hebt in de loop der jaren met zoveel bekende mensen gewerkt. hoe beslis je met wie je werkt?
meestal nemen mensen contact met mij op. ze zien mijn werk en denken: "ik wil zoiets als dit," of "ik zou zo'n sfeer willen gebruiken voor onze campagne." zo begint het meestal. ik fotografeer vooral mode-editorials, albumhoezen voor idolen en lookbooks of campagnes voor modemerken. en zodra er een verzoek binnenkomt, stel ik misschien een locatie voor, of leg ik uit hoe de sfeer volgens mij moet worden aangepakt, en dan bouwen we van daaruit een plan.
als je dat plan eenmaal hebt gemaakt, hoe ziet de volgende stap er dan uit? kun je me vertellen over je persoonlijke filosofie of proces voor hoe je een shoot aanpakt?
het is lastig om één principe toe te passen op elke shoot, maar als het gaat om commercieel werk, zie ik het als een samenwerkingsproces. in plaats van vast te houden aan mijn eigen perspectief, luister ik naar ieders inbreng en probeer ik daar het best mogelijke resultaat uit te halen.
maar wat voor mij belangrijker is dan het proces zelf, is het creëren van een moment - een moment waarop het model en ik ons diep kunnen concentreren binnen een gedeelde ruimte en tijd. wanneer ik iemand fotografeer, is het belangrijk om een zekere nabijheid op te bouwen. ik probeer me echt te concentreren op wie zij zijn. ik wil de uitdrukkingen en gevoelens onthullen die alleen uit die intimiteit kunnen voortkomen, iets wat alleen ik bij die persoon naar boven kan halen. als tien fotografen hetzelfde onderwerp fotograferen, zouden de resultaten er toch niet allemaal hetzelfde uit moeten zien? dat is eigenlijk het belangrijkste voor mij. maar bij commercieel werk is het niet altijd makkelijk om zo diep te gaan.
als het gaat om het opbouwen van die bepaalde nabijheid, hoe haal je dat uit je onderwerpen? hoe zorg je ervoor dat ze zich openstellen?
dat hangt echt van de persoon af. sommige mensen voelen zich ongemakkelijk bij het praten en willen de shoot liever snel achter de rug hebben. in die gevallen focus ik me, in plaats van op praten, op het geven van aanwijzingen. ik vraag ze misschien om een warme mok vast te houden, hun handen eromheen te slaan, ertegenaan te blazen, een slokje te nemen - gewoon om ze in beweging te houden. sommige mensen hebben de neiging om te verkrampen en stijf te worden als ze voor een camera staan, maar ik voel me niet prettig bij het fotograferen van mensen als ze bevroren zijn. ik beweeg zelf veel en ik wil dat het onderwerp ook beweegt. de foto's die ik het mooist vind, zijn de foto's die een vluchtig moment vastleggen - iets dat precies klikt. ik wil momenten uitlokken waarop de persoon misschien zelfs denkt: "ik wist niet dat ik die uitdrukking had."
aan de andere kant, wanneer iemand erg ervaren is, zoals een professioneel model dat weet hoe ze hun lichaam goed moeten gebruiken, doe ik soms het tegenovergestelde en beperk ik bewust hun beweging. meestal gebruik ik een snelle camera waarmee ik overal snel kan fotograferen. maar bij een ervaren persoon, zeker bij beroemdheden, heb ik die snelheid niet nodig. dus in plaats daarvan gebruik ik bewust tragere filmcamera's en handmatige scherpstelling om het proces te vertragen, wat hen soms frustreert [glimlacht]. met deze oudere camera's moet je constant communiceren, de belichting aanpassen, hen vragen te pauzeren, hun hand te bewegen en opnieuw te positioneren. in plaats van instinctief te fotograferen, denk je na door de zoeker en geef je voortdurend aanwijzingen. ik zeg tegen hen: "wacht even, ik moet scherpstellen... oké, nu maak ik de foto." ik praat ze stap voor stap door mijn proces heen. dat alleen al verandert het eindresultaat in vergelijking met wat ze gewend zijn. en door dat proces wordt het onderwerp ook nieuwsgieriger naar hoe ze eruitzien, stellen ze vragen en controleren ze mee. het creëert een ander soort communicatie in vergelijking met digitaal fotograferen.
"ik wil de uitdrukkingen en gevoelens onthullen die alleen kunnen voortkomen uit die intimiteit, iets wat alleen ik bij die persoon naar boven kan halen. als tien fotografen hetzelfde onderwerp fotograferen, zouden de resultaten toch niet allemaal hetzelfde moeten zijn?"
less neemt ons mee de straten van hannam-dong in, waar de middagspits een gestage stroom mensen heeft getrokken die tussen winkels en cafés dwalen. terwijl we naar een nabijgelegen restaurant lopen voor de lunch, gaat ons gesprek verder.
afgezien van je studiofotografie, speelt veel van je werk zich af in alledaagse omgevingen. kun je iets vertellen over het verschil in hoe je fotograferen in de studio aanpakt versus fotograferen op locatie?
in de studio moet je al het licht zelf creëren, en het is een ruimte waar je rekwisieten kunt gebruiken om iemands karakter te versterken. maar op locatie is het totaal anders. ik geef de voorkeur aan plekken waar je seoul echt kunt voelen - plekken die het huidige moment weerspiegelen, het huidige tijdperk. in plaats van ergens gloednieuws word ik aangetrokken door iets oudere plekken, plekken zoals dit steegje.
lang geleden, voordat ik een studio had, fotografeerde ik zelfs in gebieden als Mul-lae-dong in Yeongdeungpo, in industriële zones. Daar kon ik makkelijker buiten fotograferen, met fabrieken en straten als achtergrond. Daarna verhuisde ik naar Gangnam en uiteindelijk naar deze studio in Hannam-dong. Naarmate mijn fotografische carrière zich ontwikkelde, begon ik veel meer van mijn werk in studio's te fotograferen. Maar na verloop van tijd realiseerde ik me dat ik het prettiger vind als de achtergrond en het onderwerp op elkaar reageren, in plaats van dat de focus alleen op de persoon ligt. Dus in plaats van een studio met alleen een effen witte muur, neigde ik weer naar het fotograferen op locatie. Het idee sprak me aan om jonge mensen in ruimtes als deze te plaatsen [gebaart naar de straat], en zo te laten zien hoe Seoul er door zijn omgeving uitziet.
na de lunch nemen we een taxi naar de andere kant van de stad, naar mangwon-dong, een charmante buurt die bekendstaat om haar kleine ondernemingen en jonge kunstenaarsgemeenschap. in een leeg achterafstraatje stoppen we voor vaxine, een kleine juwelierszaak die uit één kamer bestaat. vanbuiten oogt het pand bescheiden en sober, maar binnen worden we meegevoerd naar een alternatieve realiteit. in het midden van de ruimte staat een ronde tafel die zo uit een schilderij van h.r. giger lijkt te komen, waarop een collectie sierlijke zilveren sieraden uitgestald ligt. aan de muur hangt een foto van hun laatste collectie, die werd gefotografeerd door less.
"ik geef de voorkeur aan plekken waar je Seoul echt kunt voelen. plekken die het huidige moment weerspiegelen, het huidige tijdperk."
we zijn hier bij vaxine in mangwon-dong. wat brengt je vandaag hier?
vaxine is een sieradenmerk waarmee ik heb samengewerkt en we zijn hier vandaag om onze aanstaande tentoonstelling in seongsu-dong door te nemen. onze collectie zal volgende maand in een galerie worden gepresenteerd, dus ik ben hier om wat dingen samen te bespreken.
is er een verschil in hoe je productfotografie benadert in vergelijking met portretfotografie?
er is zeker een verschil. ik heb soms shoots die alleen producten bevatten, maar bij sieraden komen de stukken pas echt tot leven als iemand ze draagt. je krijgt een beter begrip van het sieraad wanneer het verbonden is met een persoon.
natuurlijk zijn er gevallen waarin ik producten als stilleven fotografeer, zonder model. dat doe ik eigenlijk vaker dan ik plaats. maar in plaats van me te concentreren op het perfect uitlichten van elk detail, denk ik vaker na over hoe het product in het dagelijks leven bestaat. in tegenstelling tot wat ik eerder noemde over vrije beweging, draait het bij producten meer om het bewust opbouwen van een scène. zelfs bij de styling denk ik na over wat voor soort visuele elementen het beeld interessanter zouden maken.
"het was oorspronkelijk niet de bedoeling dat het op deze manier in elkaar zou worden gezet, maar de manier waarop de onderdelen zich opnieuw verbinden, creëerde iets nieuws. aangezien ze hun oorspronkelijke ontwerpen al hadden, stelde ik voor: "wat als we het uit elkaar halen en mensen het naar eigen inzicht opnieuw laten samenstellen?" dat was het beginpunt."
de meeste mensen kennen je van je fotografie. wat trok je aan in een samenwerking met een sieradenmerk in een ontwerprol? is er iets dat je wilt uitdrukken buiten de taal van de fotografie om?
als het op fotografie aankomt, draait het om hoe ik mensen zie. en ik wilde dat perspectief toepassen op sieraden en hoe die anders bekeken kunnen worden. aangezien het mijn eerste keer is, weet ik niet zeker hoe de dingen zich zullen ontwikkelen. maar op dit moment voelt het gewoon leuk. ik ben niet degene die de stukken fysiek maakt. ik kom alleen met de ideeën, wat relatief makkelijk voelt. het daadwerkelijk maken is veel moeilijker. bijvoorbeeld dit stuk hier [hij haalt een zilveren ring die uit losse stapels bestaat van zijn vinger], elk onderdeel werd afzonderlijk gemaakt met 3d-printen en daarna in zilver verfijnd door vakmanschap. ik begrijp niet alle details volledig, maar het werd met hoge precisie gemaakt.
je kunt deze onderdelen herschikken [hij schuift met de losse ringen]. het was oorspronkelijk niet de bedoeling dat ze op deze manier in elkaar gezet zouden worden, maar de manier waarop de stukken opnieuw verbonden worden, creëerde iets nieuws. aangezien zij (vaxine) hun oorspronkelijke ontwerpen al hadden, stelde ik voor: "wat als we het uit elkaar halen en mensen het vrij laten samenstellen?" dat was het beginpunt.
Locaties
Less Studio
VAXINE
17, Huiujeong-ro 20-gil, Mapo-gu, Seoel
Tekst door Andy Koh
Fotografie door Matt Choi
