Maak kennis met DEAN GEORGE

ept: dit is een van je plekken in Hackney. Wanneer dacht je: dit ding dat in Hackney is begonnen, kan vanuit Hackney de wereld over gaan?

‎
dean george: dat is een krankzinnige vraag, weet je? Ik heb het gevoel dat daar niet eens een simpel, direct antwoord op is, maar ik denk dat een heel belangrijk moment de eerste keer was dat ik naar Parijs begon te gaan, als ik eerlijk tegen je ben. Mijn band met Parijs heeft het in gang gezet.
Ik had een vriend die ik in Londen had ontmoet. Hij organiseerde hier in Parijs en in Londen zijn eigen evenementen. Ik ontmoette hem en hij zei: "Yo bro, kom naar Parijs," en zo, dus ik dacht: oké, en dan bleef ik weken achtereen bij hem thuis, om me onder te dompelen in andere culturen.
Ik heb het gevoel dat Parijs en Londen zoveel op elkaar lijken, omdat het echte smeltkroezen zijn als het gaat om gemeenschappen en wat er in die plekken gebeurt. Gewoon met mensen praten over de creatieve sector, over de dingen waar ik gepassioneerd over ben en waar zij gepassioneerd over zijn, er was een waanzinnige klik tussen ons.

‎ ‎

‎ ‎

toen dacht ik: als ik dit in Parijs kan doen, waarom dan niet in Tokio? Waarom kan ik dit niet in LA? Waarom kan ik dit niet in New York?
Toen begon het netwerk zich zo uit te breiden, en dan vooral tijdens de modeweek — grappig genoeg met name tijdens de modeweek in Parijs. Toen begon ik mensen van over de hele wereld te ontmoeten. Voor ik het wist, had mijn Hackneyse manier van kijken en doen, simpelweg doordat ik in Parijs was, via netwerken en door met mensen om te gaan een weg gevonden om door de wereld gezien te worden.
Er schuilt zoveel kracht in gesprekken, in met mensen kunnen praten, van mensen leren, dat meenemen naar je eigen wereld en zien hoe ver het kan reiken. Het is prachtig.

ept: je hebt deze ruimte al sinds 2022. Waar werkte je daarvoor? Waar vonden die ‘graveyard shifts’ plaats?
dean george: de graveyard shifts daarvoor waren in brent cross, in een kleine studio die oxgate house heette. Het was berucht omdat de huur spotgoedkoop was. Ik had daar een klein hokje en betaalde toen minder dan £500 per maand. Op dat moment voelde £500 als: ‘Damn man, dat wil ik niet uitgeven.’ Maar ik wist dat investeren in een ruimte geweldig zou zijn.
Soms deed ik er twee uur over om in brent cross te komen, want zodra je vastzit op de 3406, zit je daar maar. Maar ’s avonds laat, als ik rond 4 uur ’s nachts klaar was, kon ik in ongeveer 25 minuten thuis zijn.
Die offers brachten me op het punt waarop we een enorme campagne binnenhaalden. Die campagne bracht ons in een positie waarin we zeiden: ‘Ja, laten we verhuizen, op zoek gaan naar een grotere studio en iets dichter bij onze roots.’
Voordat ik die studio in brent cross had, werkte ik vanuit mijn slaapkamer bij mijn ouders thuis. Soms zag mamsy ’s avonds laat het lampje branden. Ik was toen eind tiener, begin twintig, en dan zei ze: ‘Yo, yo, yo, wat ben je aan het doen?’
Ze begreep niet wat ik voor me zag voor de toekomst. Ze wilde dat ik fysiotherapeut werd. Ik zei: ‘Ik wil echt geen fysiotherapeut worden.’
Thuis werken ging niet; ik moest mijn omgeving veranderen, omdat ik daar niet verder kwam. Dus die reis van twee uur? Soms zorgde ik ervoor dat ik minstens 12 uur in de studio bleef.

ept: je komt uit hackney. hoe heb je de buurt in de loop der jaren zien veranderen? en hoe heeft dat je werk en gauchoworld beïnvloed?
dean george: weet je wat? daar worstel ik elke dag mee.
ik weet nog dat er bepaalde plekken in hackney waren waar je gewoon niet kon komen. Als je door bepaalde gebieden liep, liep je leven gevaar. Kijk bijvoorbeeld naar broadway market: je kon niet van de ene kant van broadway market, aan de e2-kant, naar de andere kant, aan de e8-kant, lopen zonder dat je „afgetekend” werd.
als je niet was afgetekend, raakte je iets uit je zakken kwijt. Maar gelukkig was ik goed in sport en voetbal. Toch heb ik met eigen ogen waanzinnige dingen gezien.
nu ik broadway market op een zaterdag zie, met mensen van heinde en verre die genieten van aperol spritz en zuurdesempizza, kijk ik ernaar en denk ik: goed gedaan, hackney. Ik zie het niet als iets negatiefs. Ik zie het als groei, verandering en ontwikkeling.
hackney en familie zijn terugkerende thema's in ons gesprek, terwijl we naar gauchoworld space gaan: een tastbare, fysieke uiting van de wereld van gauchoworld, op een steenworp afstand van het huis waar hij opgroeide.
een voormalige buurtwinkel waar hij vaak kwam, kwam beschikbaar en dean zag dat als een teken en nam de zaak over. Hij vertelt dat zijn familie hielp met de bedrading en het timmerwerk: een echte familie-inspanning van een echte man van de gemeenschap.

ept: dean, op je profiel staat: 'het beste uit hackney sinds lon-don fields lido.' was het altijd de bedoeling dat een plek als deze in het echt een statement zou maken dat hackney nog niet eerder had gezien?
dean george: ja, honderd procent.
Ik heb die biografie al meer dan tien jaar op mijn Instagram staan. Ik ben ontzettend trots dat ik uit Hackney kom, op waar ik vandaan kom en op hoe dat me heeft gevormd. Ik geloof er heilig in dat ik de beste ben.
(Het lido is een openbaar buitenzwembad, niet ver van het ouderlijk huis van Dean.)
Het lido heeft iets waanzinnigs gedaan voor de buurt, man: het was veilig, een veilige haven, en het bracht mensen samen. Het bracht verschillende mensen naar Hackney.
Dus toen Gauchoworld Space werd opgericht, werd het vanzelf een mooie dubbele betekenis. De ruimte is nu het beste wat ik ooit heb gehad. Het is prachtig om te zeggen, maar nu betekent het nog meer dan eerst, en dat is echt heel bijzonder voor me. Het is krankzinnig.
Mijn ouders verhuisden eind jaren zeventig en in de jaren tachtig vanuit het Caribisch gebied naar het Verenigd Koninkrijk. Toen we de ruimte openden, noemden mensen het steeds een koffiezaak omdat we hier een koffiezetapparaat hadden staan. Maar het is geen koffiezaak.
Dat frustreerde me, dus begon ik na te denken: wat kunnen we aanbieden om ons te onderscheiden?
Mijn moeder maakt berucht goede sorrel, de Caribische drank. Dus dachten we: weet je wat? We gaan sorrel en Jamaicaanse pasteitjes aanbieden. (Dat verklaart de suiker: voor sorrel in de studio heb je flink wat suiker nodig.)]

Als gevolg daarvan zeiden mensen: "het is gek, een tijdschrift dat zuringdrank en Jamaicaanse pasteitjes serveert." Het is grappig, want wij zijn het eerste tijdschrift ooit dat Jamaicaanse pasteitjes serveert.
Ik ben er heel trots op dat dit element van erfgoed en verbondenheid met onze roots erin zit, en dat we eer betuigen aan waar mijn ouders voor hierheen zijn gekomen.

ept: ik zie in het raam staan: ‘soms heb je gewoon ruimte nodig.’ waar gaat dat over? en wat zou je zeggen tegen iemand die niet weet waar de ruimte van gauchoworld voor staat?
**dean george:**
we zetten nooit iemand onder druk om hierheen te komen of hier iets te doen. mensen komen omdat ze hier willen zijn.
we organiseren eigenlijk geen tentoonstellingen of zo. mensen komen gewoon naar ons toe en zeggen: ‘hé, we hebben een idee, maar geen budget.’ en dan zeg ik: ‘yo, dit is een vet idee — laten we het doen.’
een paar weken geleden hadden we een trans-maskee-evenement — ik weet de exacte naam niet meer uit mijn hoofd — de oorspronkelijke locatie had afgezegd en ze namen contact met me op. ik zei: ‘ik steun jullie, man, honderd procent. laten we het doen.’
ze waren zo dankbaar en blij dat ze gewoon een plek hadden om iets mogelijk te maken. ik denk dat deze ruimte voor iedereen is.
tijdens de korte wandeling van gauchoworld space naar artwords, een lokale boekwinkel en tijdschriftenzaak, worden er heel wat begroetingen uitgewisseld tussen george en voorbijgangers. sommigen dragen de insignes van modebewuste culturele insiders; anderen zijn duidelijk lokale stamgasten die een eenvoudiger, maar rijk leven leiden. dean heeft voor hen allemaal tijd.

ept: we zijn onderweg naar artwords. wanneer ben je daar voor het eerst naartoe gegaan?
dean george: inmiddels bijna tien jaar geleden.
ik ging er vroeger naartoe en gaf het weinige geld dat ik had uit aan tijdschriften, omdat ik inspiratie zocht. ik wist niet eens dat ik een tijdschrift wilde beginnen - ik wilde gewoon iets tastbaars in handen hebben.
bijna tien jaar later lag mijn eigen tijdschrift er uiteindelijk in de winkel. volgens mij is het nu uitverkocht, het ligt er niet meer, maar ja, ons tijdschrift werd bij artwords verkocht.
dat was voor mij een heel bijzonder moment.

ept: wat is in het tijdperk van sociale media het belang van iets tastbaars hebben? iets wat je kunt vasthouden?
dean george: zonder twijfel is dat ontzettend belangrijk.
het internet is een zegen en een vloek. ik vind dat we er echt voor moeten kiezen om in het moment aanwezig te zijn en dingen in onze handen te hebben.
op het internet zijn we soms gedwongen om dingen te consumeren. maar als je iets oppakt en openslaat, heb je zelf de controle over dat verhaal en over wat je consumeert.
ik vind het gewoon heel belangrijk om balans in het leven te hebben. zo niet, dan word je voortdurend meegesleurd in het consumentisme van het internet zoals dat er nu uitziet, en voor mij is dat een heel gevaarlijke plek om te zijn.

ept: wat maakt dit stukje van Regent's Canal zo bijzonder voor jou?
dean george: het is gewoon een fijn plekje om er even tussenuit te zijn.
toen ik de ruimte aan het opbouwen was, kwam ik hier telkens naartoe als alles misging en ik het ene obstakel na het andere tegenkwam. het werd een plek om op adem te komen.
ik kwam hierheen, laadde mezelf op en ging dan weer terug naar de ruimte.
ik droeg altijd dit stüssy-trainingspak — de trainingsbroek van Stüssy — dat me gefocust hield op het harde werken. ik ging hier zitten, nam alles in me op en stelde me voor dat de ruimte open zou zijn voor onze gemeenschap.
en nu zijn we hier, wat nog steeds onwerkelijk voelt.
ept: hoe belangrijk zijn die momenten tussendoor, waarop je even op adem komt, voor je creatieve praktijk?
dean george: van levensbelang.
ze helpen ons op te laden, onszelf weer klaar te maken en te beseffen dat je niet altijd op volle snelheid door het leven hoeft te gaan.
de tussenstops die je onderweg maakt, zijn net zo belangrijk als de snelheid waarmee je reist.
soms moet je even stoppen bij een tankstation, iets te eten halen, tanken en je reis vervolgen. ik denk dat deze plek me daartoe in staat stelt.

ept: wat maakt deze eetgelegenheid, logma, zo bijzonder?
dean george: het is een Iraaks-Iraanse zaak, gerund door dit geweldige stel. Het is fantastisch.
Ik heb er eerder gegeten en ze komen ook uit de buurt, dus we zitten op dezelfde weg. Als we elkaar zien, zwaaien we altijd even naar elkaar. Ik wil ze graag steunen, ook al hebben ze die steun niet eens nodig. Ze zijn steeds uitverkocht. De rij buiten is soms echt bizar.
Ik vind het fijn om te weten wat er in mijn buurt gebeurt. Ik heb het gevoel dat het mijn verantwoordelijkheid is om te begrijpen wat er speelt en wie wat doet in de gemeenschap.
Ik ben even binnengelopen, heb ze begroet en hallo gezegd — en ja man, ik hou gewoon van de kracht van lokaal.
Ze hebben ook zo'n prachtig verhaal. Ze begonnen vanuit een van die gedeelde keukens en hebben nu hun eigen vaste plek. Als ik de rij buiten hun zaak zie, word ik daar oprecht blij van.
ept: vandaag hebben we een paar zelfstandige bedrijven bezocht. Wat zijn volgens jou de belangrijkste principes waarmee je je ondernemingen runt — jouw principes, dean george?
dean george: ik denk dat mijn belangrijkste principe is dat we er altijd voor zorgen dat er een ver-haal achter alles zit wat we doen.
Of het nu iets is wat we zelf doen, waar we aan meewerken of waarvoor we worden gevraagd: zit er een verhaal achter dat we kunnen vieren, eren en uitdragen?
Je moet nooit iets doen alleen maar om het doen.
Feestjes, evenementen — dingen doen alleen maar om ze te doen, daar ben ik geen groot voorstander van. Wat is je doel? Wat vier je?
Dat is iets waar ik me strikt aan houd. Als je met een idee naar me toe komt, kom dan niet alleen met het idee — vertel ook het verhaal dat erbij hoort.