maak kennis met ARMAAN BANSAL

ept: je noemde de deurknoppen en de kleinere elementen van het gebouw. zijn dat de details waarmee je je het meest verbonden voelt?

ab: achterin is er een subtiel niveauverschil, waardoor mensen die binnen zitten toeschouwers worden van de straat buiten. technisch gezien is het een souterrain, maar de ramen bevinden zich op straatniveau, waardoor je mensen vanuit dit lagere perspectief ervaart.
de ruimte is diep, dus de werken lijken bijna door de ramen naar buiten te gluren. ik ben ook erg geïnteresseerd in hoe bezoekers aan de achterkant van het gebouw het werk ervaren.

ept: je praktijk wordt vaak omschreven als een verkenning van hedendaagse Indiase en mondiale sensibiliteiten. hoe beïnvloeden plekken als deze je werk?

ab: gebouwen in Londen moeten aan strenge voorschriften voldoen, maar architecten hebben nog steeds elementen waarover ze controle hebben en waarmee ze kunnen spelen. er is een architectuurposter waar ik dol op ben, getiteld ropes and rules, gebaseerd op het idee dat ontwerpen binnen beperkingen juist interessanter is. daar denk ik in mijn eigen praktijk voortdurend over na.

zowel India als Londen kent beperkingen — commerciële haalbaarheid, materialen, transport, productie. we proberen binnen die kaders te werken en tegelijkertijd momenten te vinden waarop we iets net iets verder kunnen pushen. soms is het maar een klein gebaar, maar dat gebaar kan iemand opnieuw verbinden met iets cultureels of iets diep persoonlijks.

de eerste halte zit erop; we gaan op weg naar het Barbican Centre — een architectonisch middelpunt van Londen. je zou het nooit een verborgen parel kunnen noemen; eerder een betonnen diamant, waarvan de glans ondanks de talloze keren dat Armaan ons vertelt dat hij er is geweest, niet is verbleekt.

ept: het barbican wordt beschouwd als een van de architectonische herkenningspunten van Londen. waarom kom je hier steeds weer terug?

ab: het bijzondere aan het barbican is dat het uniek is. Alles, van de bewegwijzering tot de grotere structuren, is bewust ontworpen. Niets voelt gekopieerd of generiek. Zelfs de lichtschakelaars, de uitschuifbare barrières en de kleinere details voelen als werk van een ontwerper.

Ook de openheid van de ruimte is bijzonder. In hartje Londen, waar alles draait om dichtheid en winstgevendheid, biedt het barbican ademruimte. Dat is ongelooflijk zeldzaam.
Ook de brutalistische architectuur hier inspireert me enorm. Elk gebouw hoort bij hetzelfde visuele universum, maar heeft toch een eigen karakter. Ik zie elk deel van het barbican bijna als iets met een eigen persoonlijkheid en eigen kenmerken.

Er zit ook een zachtheid in die mensen over het hoofd zien — de afgeronde randen, de afgeronde hoeken, de balans in de verhoudingen. Het is een heel bijzondere omgeving en een enorme inspiratiebron wanneer we aan een project beginnen.

ept: nu we aankomen bij de aa school, voelt het alsof we een fundamenteel onderdeel van je vorming als ontwerper naderen. klopt dat?

ab: de aa is een heel specifieke school, omdat die officieel alleen voor architectuur is, maar uiteindelijk doe je er veel meer dan alleen architectuur. ironisch genoeg wordt een groot aantal architectuurstudenten uiteindelijk helemaal geen architect. wat de school bijzonder maakt, is dat ze is opgericht als een daad van verzet. ze begon met studenten die niet op de conventionele manier architectuur wilden beoefenen, dus richtten ze hun eigen instituut op. Die geest leeft er nog steeds.

de school functioneert nog altijd bijna als een vereniging. De directeur en een eerstejaarsstudent hebben evenveel stemrecht. Iedereen krijgt één stem, ongeacht status, bekendheid of ervaring. Tijdens covid hebben ze zelfs een directeur weggestemd. Het is een echte democratie.

waar de aa echt toe aanzet, is nadenken — over hoe je denkt, met wie je denkt en hoe ideeën worden gedeeld. De school zelf bestaat uit zes met elkaar verbonden herenhuizen, met in het midden een terras. Dat terras wordt de sociale en intellectuele ontmoetingsplek waar studenten uit verschillende jaren en disciplines voortdurend ideeën uitwisselen.

je vindt er mensen die onderzoek doen naar van alles, van infrastructuur op stedelijke schaal tot de anatomie van één enkele wanddoorsnede. Iemand kan jaren besteden aan onderzoek naar hoe je door beton en wapeningsstaal heen zaagt, terwijl iemand anders speculatieve steden bedenkt. Er wordt tegelijkertijd op ongelooflijk veel verschillende manieren nagedacht.

die energie blijft me terugtrekken. Ik ga nog steeds naar jureringen en presentaties, omdat het een van de beste plekken is om te begrijpen hoe jongere generaties denken.

ept: we hebben plekken bezocht die een educatieve, architectonische en conceptuele indruk maken. welke plek heeft space talk in jouw wereld?

ab: ik heb via een vriend een kleine bijdrage geleverd aan space talk zelf — ik heb aan één onderdeel van het speakersysteem gewerkt. maar wat me steeds weer terugbrengt, is de gemeenschap eromheen.

buiten de meer academische kanten van mijn leven komen nachtleven en sociaal leven hier voor mij samen. het is een ontspannen, natuurlijke plek. alles draait om vinyl en geluid van hoge kwaliteit, maar de mensen lijken er ook oprecht relaxed en hartelijk.

ik heb er met mensen samengewerkt, mensen weer ontmoet en een paar van de beste gesprekken gevoerd. het is zo’n plek waar mensen met smaak vanzelf naar elkaar toe trekken.

ept: space talk staat bekend om de audio-ervaring. hoe belangrijk is geluid voor jou?

ab: muziek is altijd belangrijk voor me geweest, zowel cultureel als emotioneel. als ik heimwee heb, luister ik naar nusrat fateh ali khan. als ik energie nodig heb, zet ik pusha t op. muziek kan je emotionele toestand compleet veranderen.

wat me het meest fascineert, is samplen en remixen. ik heb het vaak over kanye west, omdat hij een meester is in cultureel samplen. via zijn muziek ontdek je allerlei verwijzingen — Indiase melodieën van lata mangeshkar, obscure instrumenten, fragmenten uit oudere opnames — en plotseling gaan er hele werelden voor je open.

dat proces voelt sterk verwant aan design. veel van mijn werk draait ook om het remixen van culturen, verwijzingen en geschiedenissen. fragmenten oppakken, ze loopen, isoleren, stilzetten en opnieuw interpreteren. in veel opzichten werken we net als dj's. elk nieuw geluid of elke nieuwe verwijzing leidt tot een nieuwe ontdekking, en dat enthousiasme is een groot deel van de reden waarom muziek onlosmakelijk met mijn werk verbonden blijft.

ab: ik ben vegetariër, dus ik eet hier eigenlijk niet vaak, maar voor mij is st. john een van de chicste en eenvoudigste pubs van londen. Er is heel weinig decoratie. Alles is precies zoals het moet zijn.

Wat interessant is, is dat de oprichter aan de aa heeft gestudeerd, maar de opleiding nooit heeft afgemaakt. Het restaurant werd beroemd vanwege de filosofie om het hele dier te gebruiken. Dat voelt voor mij heel architectonisch — voedsel benaderen vanuit systemen en het geheel.

Het logo zelf is in wezen een ontleed varken. Er zit een conceptuele nauwkeurigheid achter. Het gaat niet alleen om eten serveren; het gaat om het onderzoeken van proces en doel.

Wat ik het meest waardeer, is hoe authentiek de plek aanvoelt. Alles wordt hier gemaakt, het personeel is helemaal zichzelf en gesprekken ontstaan hier vanzelf. Je kunt echt aan de bar gaan zitten en goed met mensen praten, iets wat in londen steeds zeldzamer lijkt.