16 juli 2026

Maak kennis met JIN YOB

TERTIJDE DE WERELD HET BESIGTE IS MET RENNEN, GENIEOT JIN YOB KIM STIL DE OPMERKSAMHEID.

Wanneer hij de wereld van het skaten niet vastlegt, verdiept hij zich in de culturele aspecten en creatieve projecten ervan.

De meeste van de tijd gaan die twee hand in hand.

jin yob kim, een tweede generatie koreaner die in Duitsland is geboren, begon zijn skateboardpublicatie, the quiet leaf, als een bescheiden blog tijdens zijn universitaire studie. tegenwoordig is het een internationaal printmagazine dat lokale skate-scenes over de hele wereld heeft belicht.

vandaag reflecteert hij op de evoluerende staat van de skatecultuur in zijn thuisstad, seoul, en spreekt hij over wat het betekent om volledig in het moment aanwezig te zijn.

locatie: cinecube

ept: ik las dat een van je vroegste kennismakingen met skaten de film 'gleaming the cube' met christian slater was. en de drukkerij waar je the quiet leaf produceert bevindt zich in chungmuro, wat het voormalige thuis is van de koreaanse filmindustrie. het voelt alsof film verweven is met je leven, vooral in de context van skaten. vertel me over je relatie met film.

jin yob: christian slater, man, hij liet me de weg zien [lacht]. als kind was veel van de dingen waar ik naar toe werd getrokken vastgelegd op film. niet alleen kwam ik via een film in aanraking met skateboarden, maar ook de skateboardcultuur en de vastlegging ervan werden voornamelijk op film gefilmd. alles was heel analoog, en ik ontwikkelde daar interesse in. ook zagen sommige van de eerste digitale releases er gewoon ruk uitzien [lacht]. ik heb mooie herinneringen aan die 40 minuten durende treinrit naar Keulen, puur om made in te bezoeken.

ze hadden altijd een rek met de nieuwste vhs-tapes en een toonbank met ma-gazines. ik denk dat ik daar organisch in ben begonnen met filmen en foto's maken. ik heb nooit een formele opleiding gevolgd, maar ik vond het altijd leuk om ermee te experimenteren. een fotografisch oog ontwikkelen kwam vanzelf. leren dat licht belangrijk is, structuren, enz. en als skater zie je overal spots.

een bank is niet zomaar een bank, een trap niet zomaar een trap. je ziet de wereld, maar je beslist waar je in en uit wilt zoomen.

ept: film en skaten lijken echt bij elkaar te horen.

jin yob: ja, skatefotografie heeft, net als elke actiesport of sportdiscipline, zijn eigen esthetiek. ik vind dat skaters de ergste zijn, man [lacht]. omdat we zo op details zijn gericht. als we bijvoorbeeld een trick fotograferen en de armen er raar uitzien, willen we hem opnieuw doen. dat soort dingen heb ik geleerd van ma-gazines. zelfs toen waren grant brittain en fred mortagne altijd geweldig met compositie en licht. helge tscharn in Duitsland ook. mike o'meally en tobin yelland waren meesters in de documentairestijl. bovendien stonden veel geweldige skatefotografen eerst bekend om hun skaten. als je naar mensen als jerry hsu kijkt, laat hij zien hoe ver je het kunt drijven. veel namen, maar ja, die twee gaan zeker hand in hand.

film in de zin van video ook. girl en chocolate skatevideo's werden geregisseerd door spike jonze, die korte sketches in zijn speelfilms verwerkte. ze waren zo crea-tief, naar mijn mening vergelijkbaar met zijn muziekvideo's. vroege transworld-video's waren een andere bron van inspiratie. de muziek en de montage, daar was zoveel van te leren.

"als skater zie je overal spots. een bank is niet zomaar een bank, een trap niet zomaar een trap. je ziet de wereld, maar jij bepaalt waar je in wilt zoomen en uitzoomen."

ept: wat brengt je vandaag naar cinecube?

jin yob: cinecube is een van de oudste arthousebioscopen in korea. en ze vertonen momenteel ryuichi sakamoto: diaries. het gaat over zijn tijd na een kankendiagnose. hij besloot zijn creatieve proces, laatste projecten en kijk op het leven vast te leggen in kleine dagboekfragmenten.

ik denk dat ik oud ben, maar niet zo oud [lacht], maar het is nooit te vroeg om je denkproces en je waarden vorm te geven. ik vind het belangrijk om creatief actief te zijn, in welke vorm dat ook is. ik bedoel, als je daar zin in hebt. niet voor anderen maar voor jezelf. ik denk dat die output net zo belangrijk is als input; iets creëren en dat achterlaten voor een later moment om op terug te reflecteren, heeft grote waarde.

locatie: dongmyo

ept: soms voelt seoul als een stad die het tempo van de nieuwste trends aanhoudt. maar hier in dongmyo lijkt het bijna alsof de tijd een beetje vertraagt. wat trekt je naar deze plek?

jin yob: ik hou echt van kleding. ik weet niet zoveel van mode, maar ik hou ervan om te graven. ik vind het leuk om er plezier in te hebben. op dit moment heb ik het gevoel dat "asian uncle" de weg te gaan is [lacht]. en dongmyo is gewoon een plek die je levendig laat voelen, vooral op een zonnige dag zoals deze. er zijn zoveel mensen. er zijn oude mensen, jonge mensen, een feest voor de ogen. ik denk dat korea gewend is geraakt aan tweedehands en thrifting. voor dongmyo is dat al lang zo, maar voor het grote publiek was dat niet altijd zo gebruikelijk. we zijn er trots op dat we super openstaan voor alles, maar toch hebben veel mensen nog steeds al hun shit gloednieuw en top van de lijn. ik ben blij om een trend in hergebruik en herbestemming te zien. vintage winkels schieten overal op, en doorverkoopapps zoals dangeun lijken te floreren. ik ben geen expert ofzo als het op mode aankomt, maar rondkijken bevredigt mijn zoektocht naar unc style, en de coolste uncles zijn in dongmyo.

ept: heb je hier speciale items gevonden?

jin yob: ik vind de accessoires die je hier kunt krijgen echt geweldig. Ze hebben veel coole horloges en brillen. Heel ahjusshi (oom). Ik vind het leuk om oude items te combineren met skate- of streetstijl. Ik vind het gezond om minder bezig te zijn met wat er op dit moment hip is of hoe vlekkeloos dingen zijn. Of misschien is dat gewoon de skater in me die spreekt. Comfort is koning. Het shirt dat ik draag heeft bijvoorbeeld een gat en dat vind ik eigenlijk niet erg. Ik word geïrriteerd van mensen die hun kleding zo serieus nemen dat als er iets gebeurt, hun hele dag verpest is. Natuurlijk vind ik mijn spullen ook leuk, maar ik wil een vlek niet zoveel macht geven.

"Ik word irritant van mensen die hun kleding zo serieus nemen dat als er iets gebeurt, hun hele dag verpest is. Natuurlijk vind ik mijn spullen ook fijn, maar ik wil een vlek niet zoveel macht geven."

locatie: pisache

ept: in het afgelopen decennium hebben veel traditionele tijdschriften die gebaseerd zijn op subculturen hun drukwerk beëindigd. wat motiveert je om je werk in een fysiek formaat te houden?

jin yob: het was een onderdeel van mijn generatie, van hoe ik ben opgegroeid. ik hou van fysieke dingen. ik hou van de tastbaarheid van een boek. als je een exemplaar van the quiet leaf vasthoudt, heeft het wat gewicht en is het omslagpapier behoorlijk ruw. de drukker vertelde ons eerst dat we het niet moesten gebruiken, omdat het vlekken enzo zou krijgen. voor mij was het precies goed. het deed me denken aan grip tape, en als je het in je handen hebt, voelt het gewoon lekker aan. ik vind het leuk dat het gevoelig is voor vlekken of wat dan ook. want dan wordt het niet één van een miljoen, maar één van één. als je hebt geskat, heb je vieze handen, en alles wat je in je tas hebt, kan er misschien tegenaan schuren. het wordt van jou, en dat vind ik zo fijn aan boeken. ik begrijp dat de meeste mensen geen skatebladen meer kopen, of laten we zeggen steeds minder, maar degenen die dat wel doen, hebben dezelfde interesse erin geïnvesteerd.

maar ja, pas onlangs kondigde grey magazine aan dat ze ook stoppen met drukwerk. breekt mijn hart, maar ik begrijp het helemaal. het is moeilijk om een blad te onderhouden, ik probeer het zelf nog steeds uit te vogelen. misschien is social media nu de plek waar het om gaat. zelfs die wegwerptijdschriften die een enorme oplage hadden, herinner je ze nog? ze kregen bergen advertenties, en dat betaalde hun rekeningen, daar ben ik zeker van. ze kwamen elke maand uit, en dan zag je ze gewoon in het toilet van de club. die bladen deden ook hun deel, maar het respectloosheid [lacht].

ept: vertel me eens over pisache.

jin yob: een plek als pisache heeft voor mij een vergelijkbaar effect als een skateshop. als je een skater bent in een vreemd land en je een skateshop bezoekt, dan voel je je veilig. het is een beetje als een schuilplaats, en ik heb het gevoel dat pisache dat ook doet. de eigenaar is zo aardig, hij legt alles uit. als je interesse toont in een boek, vertelt hij je over de fotograaf, maar hij laat je met rust als je alleen wilt zijn. hij balanceert heel comfortabel op een flinterdunne lijn. en hun selectie is geweldig, ze hebben veel lokale kunstenaars. ik zag net een boek van een jonge koreaanse fotograaf, lee cheong, zo goed.

"Als je een exemplaar van the quiet leaf vasthoudt, voelt het behoorlijk stevig aan en is het omslagpapier vrij ruw. De drukker vertelde ons eerst dat we het niet moesten gebruiken, omdat het vlekken enzo zou achterlaten. Voor mij was het precies goed. Het deed me denken aan grip-tape, en als je het in je handen hebt, voelt het lekker aan."

locatie: posh-tihs

ept: je woont nu al vele jaren in Korea, maar je hebt ook over de hele wereld gereisd en in verschillende steden geskatet. na al die tijd, wat houdt je in Korea

jin yob: oh man [zucht]. er is een vreemd gevoel van verdwijnen in de menigte dat ik troostend vind. en er is een punt, denk ik, in ieders leven, waarop we een netwerk gaan opbouwen dat veilig voelt. sommige mensen zijn meer glo-bal, anderen meer het type kluizenaar, maar iedereen heeft het: dit gevoel van weten wat er om de hoek ligt, het comfort van weten dat je wordt geaccepteerd. ik denk dat het iets met veiligheid te maken heeft. hoewel ik geloof dat het verkennen van nieuwe plekken net zo waardevol is, denk ik dat het belangrijk is dat je kunt terugkeren naar een plek die veilig voelt, waar je je verdediging kunt laten zakken.

ept: eerder zei je dat skatewinkels je ook dat gevoel van veiligheid geven, als een schuilplaats. vertel me over pohs-tihs.

jin yob: ik vind het leuk hoe je die curve hebt genomen [lacht]. het is erg spannend als je vrienden hebt die plekken runnen. dat is een van de geweldige dingen die met de leeftijd komen, denk ik. okeh hyungnim (eigenaar van pohs-tihs) is een kunstenaar die ik al kende lang voordat we kennissen werden. en zijn creativiteit is wat com-munity brengt, of laten we zeggen, het type mensen waar ik naar toe toe trek, samen. en ik bewonder zijn smaak. het is een mix van oude dingen en nieuwe dingen. ik zie altijd iets dat ik nog nooit eerder heb gezien, maar dan zie ik ook een collectie van spike jonze's werken. het prikkelt verschillende zintuigen en ik ga er altijd geïnspireerd vandaan.

"het is heel spannend als je vrienden hebt die plekken runnen. dat is een van de mooie dingen die je met de leeftijd krijgt."

locatie: the edge

ept: acht jaar geleden hield je het releasefeest voor de Spaanse editie van the quiet leaf at the edge. hoe is de skate-scene in die tijd veranderd?

jin yob: wow, is het al acht jaar geleden? shit. de term generatieverschuiving schiet me te binnen. het aantal skaters in korea is niet enorm groot, maar het groeit, en ik ben erg blij om te zien dat het gemeenschapsgevoel vrij gezond is. telkens wanneer er iets gebeurt, zoals de release van een video, of in ons geval, de release van een magazine, komen er veel skaters opdagen. veel locals komen en nemen hun vrienden mee. de lokale steun heeft geleid tot veel positieve onthe-ntwikkeling. de kleine homies zijn begonnen te veranderen in gewone homies [lacht].

kinderen beginnen steeds eerder om hun stem te vinden, te kijken naar wat ze leuk vinden, en hun eigen kleine merken te ontwikkelen. en het is leuk om dat te zien. ik kijk ernaar uit om te zien hoe ze hun moves maken en echt in die richting pushen. toen ik voor het eerst naar korea kwam, was er een oudere generatie skaters die een beetje strenger was - ik zou zeggen gesloten. en hoewel skateboarden staat voor vrijheid van expressie, gelijkheid en al dat andere, was er een bepaald gevoel van hiërarchie in het skateboarden hier. ik heb het gevoel dat dat nu weg is, thank god. als je op een spot bent en je ziet een kind dat geweldig skatet, dan is hij hyung (grote broer). hij is half mijn leeftijd, maar hij is een hyung [lacht].

dit is misschien een wensdenken, maar ik hoop dat mijn generatie daar minstens een klein beetje aan heeft bijgedragen. ik ben altijd benieuwd om iets terug te geven aan de cultuur die mij gevormd heeft en iets aan de volgende generatie te bieden.

ept: als je die nacht 8 jaar geleden, toen je je releaseparty hier aan de rand hield, opnieuw zou kunnen beleven, is er dan iets dat je jongere Jin Yob zou willen vertellen?

jin yob: dat is een lastige vraag, maar eerlijk gezegd besef ik nu weer hoe gelukkig ik ben om hier te zijn. Ik zou niets groots veranderen. Als iets, zou ik mezelf vertellen om meer te documenteren, en dat bewuster. Het zou fijn zijn om de details nog eens te bekijken, vast te leggen wat er veranderde en te zien hoe alles zich heeft ontwikkeld. Soms verlies je het overzicht over de kleine dingen die bevredigend of beangstigend zijn en je een les kunnen leren.

Toen wisten we nog niet dat er een pandemie zou komen. We wisten niet dat reizen verboden zou worden, en ik wist niet dat ik daardoor een tijdje bij een bedrijf zou gaan werken. Ik moest The Quiet Leaf op pauze zetten, en ik denk dat het fijn zou zijn om een completer archief te hebben van wat we hadden gedaan. Ter verdediging: we leefden in het moment, en daar ben ik ook een beetje trots op, weet je. Ik heb geen spijt van het gewoon genieten van het mo-ment, maar ervaring heeft me geleerd dat als je een moment mist, het weg is. Voor focking altijd. Mensen zullen dit lezen en denken: bedankt, opa, nu tijd om te gaan slapen [lacht]. Maar serieus, ik denk dat het het beste is om sommige dingen vooruit te plannen en gewoon bewust elk moment te beleven. En misschien schrijf je een paar woorden op als je thuis bent.

"dit is misschien een wensdenk, maar ik hoop dat mijn generatie daar minstens een klein beetje aan heeft bijgedragen. ik sta er altijd voor klaar om iets terug te geven aan de cultuur die mij heeft gevormd en iets aan te bieden aan de volgende generatie."