maak kennis met PHIL PANZA

ept: dus wat maakt hvk park zo speciaal?

p: herbert von king ligt precies in het midden van alles. het voelt centraal ten opzichte van vrienden, thuis en werk.

bovendien is de gemeenschap geweldig – als je hier in het weekend komt, draait er meestal een dj of is er een concert in het amfitheater. de sfeer is gewoon top. ik hou van bedstuy.

het is een historisch zwarte en bruine buurt en dat is zo gebleven, terwijl sommige andere wijken hun eigen karakter zijn verloren. het is prettig om er rond te wandelen en fijn om buiten te zijn.

"wanneer je speelt, bevind je je in een flow-staat en is het alsof je bewuste en onderbewuste heen en weer met elkaar communiceren, dus dingen ontstaan als het ware uit het niets."

ept: hoe merk je dat plezier doorwerkt in je werk?

p: eerlijk gezegd is het gewoon kijken en observeren. de kleinste dingen brengen ideeën teweeg als je jezelf toestaat om te spelen. wanneer je speelt, kom je in een flow-toestand en is het alsof je bewuste en onderbewuste heen en weer met elkaar communiceren, waardoor dingen als het ware uit het niets ontstaan. dat is er altijd al voor mij geweest.

er wordt iets in gang gezet of aangewakkerd als ik iets zie – zoals dat kind daar dat met een stok speelt en ermee in een bal prikt. dat geeft me een idee, zoals: wat als er meer stokken op die bal zouden zitten, weet je? het zijn de kleine dingen. ik weet niet precies waar inspiratie vandaan komt of wanneer, maar ik weet dat het draait om observeren en opletten. het kan zelfs zoiets zijn als iemand voorbij zien lopen in een bijzondere outfit, waardoor ik enthousiast word over kleuren of de texturen van de kleding die ze dragen – hoe dat past bij de achtergrond van het groen in het park. het gaat erom dingen op verschillende manieren te zien.

ik ben altijd aan het kijken en aan het verwerken, het is een soort downloaden. het komt op bepaalde manieren binnen, maar ik denk dat het er vooral om gaat dat je die energie hebt wanneer je naar de wereld kijkt. je moet er gewoon op uit en in de ruimte zijn.

eerlijk gezegd denk ik soms, als ik hier rondloop of ontspan, helemaal nergens aan – ik ben er gewoon. dan komen de gedachten als ik in de studio ben, omringd door materialen, en ik mezelf afvraag: wat wil ik maken? waar krijg ik zin in door dit? het komt allemaal voort uit die momenten.

ept: we zijn bij dear friend books. wat maakt dit een favoriete plek?

p: mijn goede vriend christopher is hier de manager - hij is een geweldige vent. om hier te komen is een nederige ervaring, want hij heeft een zoon, en elke keer als ik langskom, zijn ze meestal gewoon aan het schaken.

ik kom hier in mijn eentje en ontmoet altijd nieuwe mensen. als ik wegga, ken ik meestal weer twee mensen meer. gewoon een fijne gemeenschap en goede wijn & thee.

‎

‎

we wandelen door bushwick op weg naar onze volgende bestemming, wijzen onze favoriete plekken aan, halen herinneringen op aan wat verschillende gebouwen vroeger waren en stoppen om de platen graniet en marmer bij phil's hardware connect te bewonderen

ept: waar gaan we heen?

p: we gaan naar 101 wilson.

ept: wat maakt het een favoriete plek?

p: 101 is gewoon een superveilige haven. als je van een goede tijd houdt en van een makkelijk drankje, dan is dat de plek. het is er altijd gezellig – dj's, muziek van alle stijlen. ze draaien altijd skate- en snowboardvideo's, wat me terugbrengt naar toen ik als kind naar de skateshop ging. het is een plek waar je gewoon met vrienden kunt afspreken en één – of tien – drankjes kunt doen.

ept: we hadden het eerder over bedstuy. wat vind je fijn aan het leven in bushwick?

p: bushwick is waar ik mijn nyc-carrière begon. het eerste appartement waar ik woonde was hier. nu woon ik weer in die straat, maar op een nieuwe plek, iets dichter bij de kant van bedstuy. een soort cirkel die rond is. het mooie van bushwick is dat mijn studio hier vlakbij is. er zijn zoveel fabrieken en producenten van allerlei aard – metaal, steen, hout. het is vrij makkelijk om rond te gaan en materialen in te kopen. het is een erg vrije plek.

ept: waar heb je de laatste tijd aan gewerkt? wat staat er in jouw wereld op de planning?

p: veel meubels, wat geweldig is, maar ik probeer een beetje van de meubels af te kicken en me meer op beeldhouwkunst te focussen. ik ben er al dol op om meubels te benaderen als beeldhouwkunst – het is gewoon functionele beeldhouwkunst. maar ik heb niet het idee dat meubels dezelfde waardering krijgen als beeldhouwkunst. mensen lijken die twee gescheiden te houden, maar ik denk dat functie en kunst één en hetzelfde kunnen zijn. waar ik naar streef, is om ruimtes leuker te maken en mijn kunst te laten fungeren als een verlengstuk van de persoon, net zoals we met kleding omgaan. ik ben begonnen in de mode, en ik vind het net zo belangrijk om een ruimte te hebben die aanvoelt als die van jou, waar jij je comfortabel in voelt en die jou net zo goed uitdrukt als de dingen die we dragen. dus ja, ik focus me echt op het maken van meer beeldhouwwerk, wat erg leuk is. het is wat vrijer en vloeiender. ik focus me meer op op maat gemaakte stukken voor iemands ruimte.

ept: wat inspireert je? er zit veel woordspeling in de namen van je werken. waar komt dat vandaan? hoe ziet het proces eruit om woorden om te zetten in beeldende kunst?

p: ik heb het gevoel dat het van mijn oma komt. ik ben veel bij haar opgegroeid. zij is mijn grootste inspiratiebron geweest om dingen te maken. ze leerde me naaien. mijn moeder kreeg mij op jonge leeftijd, dus ik ging altijd naar het huis van mijn oma. ze was altijd zo creatief – plakboeken maken, kleding naaien voor mijn ooms of mijn moeder.

ze leerde me al heel vroeg naaien. ze zei de gekste, meest excentrieke dingen, en in het begin dacht ik: "wat is dit nou weer?", maar daarna begon ik ze zelf vanzelfsprekend te zeggen. er zijn zoveel manieren om iets te maken, en dat was hetgene wat de radertjes in gang zette.

ik houd van grappige uitdrukkingen. nadenken over hoe zo'n uitdrukking eruit zou zien als kunstwerk en het dan gewoon doen. ik maakte er een paar en besefte dat het eigenlijk leuk probleemoplossend werk is, waar ik dol op ben. hoe werkt dat in de vorm van een kunstwerk? is het logisch en lokt het een gesprek uit?

ik zie het atelier als een speeltuin. ik wil binnenkomen en geïnspireerd raken. ik wil met dingen spelen – alles binnen handbereik hebben om samen te voegen, te manipuleren en ermee te experimenteren.