maken kennis met TONAK

om deze reis te beginnen, bevinden we ons in de drukte van de grootste vlooienmarkt van parijs, in het noordelijke deel van de stad. het is een van je favoriete bedevaartsoorden. aangezien je er vrijwel alles kunt vinden, waar ben je specifiek naar op zoek?

de vlooienmarkten zijn een wereld op zich, als een koninkrijk binnen de stad. het is alsof de tijd er stilstaat. het is fascinerend. ik vind er een mix van al mijn interesses: muziek, kunst, mode en design. ik hou van het idee dat hier oude voorwerpen bewaard blijven, gearchiveerd worden en een tweede leven krijgen. voor mij is de tijd nemen om door het labyrint van de vlooienmarkt te dwalen een manier om geïnspireerd te raken en mezelf te ontwikkelen. zo vorm ik mezelf, zo kom ik vooruit.

de marché dauphine, een deel van de vlooienmarkt gelegen op de mezzanine van een oude hangar, is een van mijn favoriete plekken. daar vind je luidsprekers, telefoons, jazzmagazines, tour-t-shirts en posters. je komt er ook een aantal behoorlijk interessante figuren tegen, zoals momo, een platenhandelaar met een uitgesproken stijl. hij draait harde muziek vanuit zijn kraam. ik heb eigenlijk wel een goed verhaal over hem. op een dag, terwijl ik door de buurt liep, begon momo een soul-funknummer te draaien dat ik niet kende. hij zei dat ik moest wachten tot de bas erin kwam, alsof het een soort toverspreuk was. toen dat eindelijk gebeurde, was het als een openbaring voor mij. het nummer was "dance with me" van carrie lucas. ik was jong en had helaas geen geld om de plaat te kopen. maar jaren later kwam ik hem bij toeval tegen in een bak in new york. vandaag de dag draai ik hem regelmatig in mijn sets. op de vlooienmarkt is er ook een groeiend aantal jonge kunstenaars en ambachtslieden dat er een winkel opent. boven aan de trap op de marché malassis bijvoorbeeld, runt mijn vriend llorca een merk met dezelfde naam, waar hij werkbroeken en tassen maakt. met zijn atelier vol stoffen en machines heeft hij daar echt voet aan de grond gekregen. net als anderen belichaamt hij de vernieuwing van deze schijnbaar onsterfelijke plek.

eerlijk gezegd is het een van mijn dromen om ooit een eigen ruimte in de buurt te openen, een plek waar ik zou kunnen werken en alle voorwerpen die ik tijdens mijn omzwervingen heb verzameld, zou kunnen samenbrengen.

wanneer je Exodisc binnenstapt, zijn Larry en Dominique niet per se de hartelijkste mensen ter wereld. Ze observeren je met argwaan. Maar wanneer je oprechte interesse in muziek toont, veranderen ze in eindeloze turbines van conversatie. Ze praten over hun favoriete ontdekkingen, de verhalen achter hun geliefde tracks, arrangementen en progressie. Terwijl Larry achter zijn toonbank blijft staan, met zijn sigaret in de mondhoek, zoekt Dominique platen voor ons uit alsof ze geheimen deelt. Als ik bij hen ben, ben ik graag een soort student. Ik luister, ik laat me doordrenken met een cultuur die ik nog niet ken. Ik leer. Dit zijn zeldzame, kostbare momenten, waarvan ik geloof dat je ze in geen enkele andere Parijse platenzaak zult vinden.

In de loop van onze gesprekken hebben Larry en Dominique me laten kennismaken met een heleboel nummers die ik voorheen niet kende. Onlangs ben ik, dankzij hen, begonnen met het luisteren naar de Franse jazzsaxofonist en multi-instrumentalist Olivier Témime – hij heeft net een album uitgebracht met covers van de meester Freddy Hubbard, en hij werkt samen met de legende van de Franse rap, Oxmo Puccino.

Ik bereikte zelfs een punt waarop ik aan Larry en Dominique vroeg of ik voor hen mocht werken. Helaas hebben ze niet het geld om personeel aan te nemen, ze kunnen alleen op zichzelf vertrouwen. Ik hoop echt dat deze winkel open blijft, dat deze bestand is tegen de gentrificatie die langzaam de buurt binnensluipt.

waarom montezuma, dan?

ik hou van de diepte van de plek, de hoogte en het plafond, en tegelijkertijd de intieme nabijheid die het biedt. ik geniet van natuurlijke wijnen, en ze hebben een onberispelijke selectie, ook al drink ik niet veel. bovendien zijn de borden altijd royaal!

maar natuurlijk gaat het ook om de muziek. beneden is er een ruimte om langs te gaan en naar platen te luisteren die je niet zou vermoeden als je op straat voorbijloopt. plekken zoals deze zijn zeldzaam in parijs. bij montezuma kun je allerlei soorten muziek draaien, om te ademen buiten het gebruikelijke clubgeluid dat we overal horen. er zijn sets met dub of ambient, bijvoorbeeld, en aangezien er geen wifi is, kun je shazam niet gebruiken om een nummer te identificeren dat je leuk vindt. in plaats daarvan moet je naar de dj toe stappen. een gesprekje aanknopen.

ik draai er af en toe, en elke keer probeer ik vrienden mee te nemen - zoals lena van parijs' eigen preciouscargo.fm of de engelse artiest haseed igbal. meestal eten we samen en gaan we daarna naar beneden om te draaien.

het is echt een gedeeld moment.

Daarover gesproken, wat is jouw kenmerkende stijl achter de draaitafels?

Ik heb altijd opengestaan voor het onbekende. In mijn sets heb ik nooit erkend willen worden voor een specifieke stijl. Ik stap niet zomaar over van deep house naar salsa. Maar er zijn rode draden: de kicks, de bas, de percussie. Dat is wat de opbouw van mijn mixen stuurt. De rest is slechts een aanvulling. Ik schroom ook niet om warme vocalen toe te voegen. Warmte, dat is uiteindelijk wat mijn muziek grotendeels definieert.

De plek waar we elkaar nu ontmoeten is, wederom, verbonden met muziek... het is de studio van Rinse Radio. Toen ik jong was en er online naar luisterde – of het nu de Britse of de Parijse versie was – was het voor mij een soort heilige graal. Ik bleef tegen mezelf zeggen: "Op een dag zul je ook op de zender zijn." In Parijs liep ik erlangs en twijfelde ik om naar binnen te gaan, omdat ik zo geïntimideerd was.

Na verloop van tijd lukte het me uiteindelijk om in 2023 mijn eerste mix op Rinse te doen. Omdat ik als gast in verschillende shows bleef verschijnen, boden ze me uiteindelijk een maandelijkse residentie aan. Ik noemde het "music for the soul". Het idee is niet om een show in clubstijl te ontwikkelen, maar eerder een radioshow waarmee ik kan laten horen waar ik naar luister, wat mijn identiteit vormt. Gaandeweg ben ik gewend geraakt aan het uitnodigen van dj-vrienden van wie ik hou of aan wie ik anderen wil voorstellen. Naast hun selecties voeren we een gesprek over hun invloeden en hun huidige projecten. Ik wil een doorgeefluik zijn van verhalen en herinneringen. Een paar maanden geleden nodigde ik mijn vriend Tactic uit, een producer die al zijn vaders platen meenam, en de show veranderde in een ware duik in zijn familiegeschiedenis.

Rinse is voor mij een thuishaven. Ik voel me onderdeel van een community in de stad; ik ben meer geworteld. De radio, met Manaré en Laurent die het cureren, is als familie, met de juiste mix van uitwisselingen en verstandhouding. Het is iets nieuws voor mij en het wakkert enthousiasme en inspiratie aan.

om deze wandeling met je af te sluiten, zouden we eigenlijk naar La Panza gaan, een wijnbar aan de oostkant van de stad. maar verdomme, we realiseren ons net dat hij gesloten is... tonak, jij moet ons nu helpen om een beeld te vormen van hoe deze plek echt is.

rosane, de eigenaresse, is al een paar jaar een vriendin van me. dankzij haar organiseerde ik in 2019 met een groep vrienden mijn allereerste fête de la musique-feest bij La Panza en later ons eerste festival.

deze plek belichaamt echt alles waar ik voor sta: vriendschap, heerlijk Braziliaans eten - bestel alsjeblieft de pão de queijo als je er bent - goede muziek en een sfeer die moeiteloos ontworpen aanvoelt. ik heb het hier over iets wat specifiek speels, gedetailleerd en vol karakter is. uiteindelijk is het heel simpel: bij La Panza voel je je gewoon thuis.